Mając to na uwadze już w roku 1994 Tim Breners Lee założył konsorcjum W3C - the World Wide Web Consortium w skład którego weszło przeszło 300 firm zajmujących się szeroko rozumianą informatyką oraz naukowcy. Konsorcjum te było odpowiedzią na chaos panujący w sieci. Strony internetowe były tworzone często niepoprawnie, nie było jednego standardu, który pozwoliłby na poprawne działanie wszystkich stron na wszystkich przeglądarkach. W3C zajęło się opracowaniem tych standardów. Prace trwały dość długo i po kilku latach w roku 1999 konsorcjum W3C opublikowało pierwszy standard WCAG oznaczony jako 1.0. Były to wytyczne skierowane do twórców stron i aplikacji oraz do administratorów stron, które wskazywały co trzeba zrobić, by strony i aplikacje były dostępne dla jak największej liczby osób.
Standard WCAG na stronach instytucji publicznych ma na celu zapobiec wykluczeniu cyfrowemu
Jak rozwijał się standard WCAG? Od zaleceń do obowiązującego prawa
Konsorcjum W3C, to tak naprawdę grupa prywatnych i państwowych przedsiębiorców oraz naukowców zainteresowanych tym, by treści przekazywane za pomocą Internetu docierały do jak największej grupy użytkowników. Członkami tego konsorcjum są między innymi największe formy komputerowe takie jak Microsoft, Apple, IBM, czy też Google, Facebook. Wszyscy członkowie W3C zdawali sobie sprawę, że zalecenia zawarte w WCAG 1.0 nie są ostateczne, ale raczej jest to pierwsza próba zapanowania nad tym co się dzieje w sieci. Prace trwały przez dziewięć lat i w roku 2008 W3C wydało następne zalecenia nazwane standard WCAG 2.0. Zalecenia te były dokładniejsze od pierwszego standardu i po raz pierwszy pochylono się nad tym, by strony i programy były również dostępne dla osób dotknięte niepełnosprawnością, lub z problemami poznawczymi. Problem braku dostępu treści internetowych dla osób niepełnosprawnych został dostrzeżony przez polityków, którzy opracowali normy międzynarodowe uchwalone między innymi przez Parlament Europejski w roku 2016. W roku 2018 pojawił się nowy ulepszony standard WCAG oznaczony jako 2.1. Standard ten jest rozwinięciem zaleceń zawartych w poprzednich jego wersjach. Uwzględnia między innymi rozwój technologiczny, co raz szersze wykorzystanie mobilnych urządzeń, jako nośników informacji, a także precyzuje zasady tworzenia stron internetowych i aplikacji, które miały być tworzone w taki sposób, by treści w nich zawarte były dostępne dla osób obarczonych niepełnosprawnością, czy też z problemami poznawczymi. Pojawienie się standardu WCAG 2.1 wymusiło niejako na Unii Europejskiej nowelizacji Dyrektywy Parlamenty Europejskiego i Rady Europy 2016//2101 z dnia 26 października 2016 roku.
Standard WCAG w polskim prawie
Mimo tego że już od przeszło dwudziestu lat obowiązują standardy WCAG, a już od 2016 roku są one regulowane prawem europejskim, w naszym kraju dopiero w roku 2019 doszło do zmiany prawa poprzez uchwalenie Ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 roku w sprawie cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (Dz. U. 2019 poz. 848), która jest niejako wdrożeniem Dyrektywy z roku 2016. Ustawa wprowadza do polskiego prawa standard WCAG 2.1, i nakłada na twórcach oraz administratorach stron i aplikacji umieszczania deklaracji dostępności treści. Jednocześnie strony te i aplikacje mają być monitorowane, a w przypadku nie stosowania się do tych przepisów mają być wdrażane odpowiednie procedury w stosunku do winnych zaniedbań. Standardy te dotyczą przede wszystkim twórców stron internetowych podmiotów publicznych. To właśnie te strony są kierowane do każdego i każdy powinien mieć prawo do zapoznania się tymi treściami nie zależnie od stopnia upośledzenia. Nie znaczy to jednak, że strona stworzona dla celów prywatnych nie może spełniać standardów WCAG 2.1, jednak twórca takiej strony nie jest zobowiązany do stosowania się do zaleceń.